Filmovi koji nas uvijek rasplaču

Kritičar britanskog “Telegrafa” Robi Kolin sastavio je svoju listu filmova koji nas uvijek rasplaču i među deset “cmizdravaca” našli su se, očekivano, crtani filmovi “Dambo” i “Bambi” i beskrajno tužni “Sinema Paradizo” Đuzepea Tornatorea.

“Sinema Paradizo” , Đuzepe Tornatore

Listu filmova koji ga uvijek rasplaču Kolin je počeo sa japanskim filmom “Grave of the Fireflies” (Groblje svitaca) o dvoje siročića koji se bore da prežive poslije savezničkog bombardovanja. To je duboko emotivan film, oslobođen sentimentalnosti zbog čega je još snažniji, rekao je on.

Slijedi “I Ti” Stivena Spilberga. To nije toliko dječji film koliko film o djetinjstvu. Spilberg film puni tugom, konfuzijom i čudom a međuplanetarno prijateljstvo u srcu filma obraća se djetetu u svakome od nas, navodi Kolin.

Diznijev “Bambi” je, navodi “Telegraf”, priča o “krugu života” i samo osoba sa srcem od kamena neće zaplakati uz ovaj film.

U “Umbertu D.” starac i njegov pas krstare posleratnijm Rimom. Film Vitorija de Sike gorku borbu života prikazuje kao himnu ljudskog dostojanstva.

“Divan život” Franka Kapre koji herojstvo pronalazi u običnoj ljudskoj pristojnosti savršen je božićni film, dok “Ulica” Federika Felinija o grubijanu i njegovoj naivnoj i nevinoj pomoćnici predstavlja možda jedan od najdirljivijih filmova neorealizma.

Diznijev “Dambo” je nešto drugačiji pogled na priču o ružnom pačetu, a dio sa uspavankom je, kaže kritičar, “ubica”.

Udaljeno selo postaje prozor u svijet u “Sinema Paradizu” Đuzepea Tornatorea, proslavi romantičnosti filma.

Dokumentaristički “Etre et Avoir” Nikolasa Filibera prati nježne, svakodnevne ritmove seoske osnovne škole u ruralnoj Francuskoj, dok je Piksarov “Gore” (Up) suptilna priča koja nas podsjeća da je svaki život dobro proživljen avantura. Nježna melanholija uvodnih deset minuta i prodorna slatkoća finala dovode nas do suza čistog zadovoljstva, piše Robi Kolin.

Izvor: RTRS