Ispovijest majke: Moje dijete raste kao tuđi sin!

Zorica Jovanović, o sudbini djeteta koga je rodila 1983. godine: Tijelo bebe nisam dobila, kao ni izvještaj sa autopsije, niti informaciju gdje je beba navodno sahranjena. Smrt nije zabilježena u matičnim knjigama.

Znam da je moj sin, koji je navodno preminuo 1983. godine, živ i zdrav. Zato tražim da mi ga država pronađe. Kako zna i umije! Jer, ako nema nijednog dokaza da je on mrtav, onda će morati da “preoru i nebo i zemlju” da bi mu ušli u trag!

Zorica Jovanović (60) iz Batočine, jedna od mnogobrojnih sumnjačavih majki, ovako počinje svoje prvo javno oglašavanje poslije presude Evropskog suda za ljudska prava u Strazburu, koji je zaključio da su joj prekršena prava na porodični život jer država Srbije “nije uspjela da joj pruži uvjerljive informacije o tome šta se desilo s njenim sinom”.

A upravo zbog njenog slučaja, strazburški sud je Srbiju dotjerao “do duvara”, naloživši joj da mora da riješi slučajeve nestalih beba. I da svim roditeljima koji su prije više decenija ostali bez djece, navodno preminule, poslije porođaja, kao što je slučaj sa Zoricom Jovanović, obezbijedi naknadu.

Ova nesrećna majka presavila je tabak još aprila 2008. godine i zatražila pravdu u Strazburu. U tužbi je predočila da je neophodno da se naloži našoj državi da otkrije podatke o usvajanju djece preko Matične službe i Centra za socijalni rad. I da se zbog nestalih beba otvore sve arhive bolnica, policije, službi bezbjednosti…

– Zatražila sam i da se izmijeni krivični zakonik, da ne može da nastupi apsolutna zastarjelost gonjenja protiv osoba koji su izvršili otmicu i da se osude na maksimalnu kaznu od četrdeset godina zatvora – priča Zorica Jovanović. – Tražila sam da se, pritiscima na Vladu i parlament, izdejstvuje izmjena porodičnog zakona i da se formira tijelo u kome će biti predstavnici roditelja otete djece. Njihov zadatak bi bio da se kroz skupštinsku proceduru utvrdi istina, i da se stavi tačka na aferu nestalih beba u Srbiji.

Zorica je 28. oktobra 1983. rodila zdravo dijete u bolnici u Ćupriji. Dječak je dobio ocjenu deset, ali je poslije tri dana majka obaviještena da je njen sin umro. Pokušala je da uđe u dio porodilišta gdje je beba provela noć, ali joj je to bilo onemogućeno.

– Kada sam, u šoku, napuštala bolnicu, obećano mi je da ću naknadno da dobijem otpusnu listu i obdukcioni nalaz – sa tugom se prisjeća Zorica. – Tijelo bebe nisam dobila, kao ni izvještaj sa autopsije, niti informaciju gdje je beba navodno sahranjena.

U novembru 2002. Matična služba opštine Ćuprija obavijestila je Jovanovićevu da je rođenje njenog deta zabilježeno u matičnim knjigama, ali ne i smrt. Zoričin suprug Vidak Jovanović, koji je preminuo prošle godine, Opštinskom javnom tužilaštvu u Ćupriju podnio je krivičnu prijavu protiv NN osobe i Zdravstvenog centra zbog sumnjive smrti njihovog sina.

Međutim, oktobra 2003. godine, tužba je odbijena jer je utvrđeno da dijete “nije protivpravno oduzeto”. Šire obrazloženje nije dato i nije bilo naznake da li je obavljena prethodna istraga.

A krajem marta ove godine, sud u Strazburu je naložio da država Srbija isplati Jovanovićevoj 10.000 evra, kao i 1.800 evra za troškove postupka i advokata. Međutim, Zorica kao i mnoge druge majke u Srbiji, kaže da materinstvo nema cijenu, niti ona traga za svojim sinom zbog para.

Veliki broj roditelja, kojima je bez obrazloženja i dokaza rečeno da su im bebe umrle nakon porođaja, ubijeđeni su da u bolnicama postoje kriminalne grupe koje kradu novorođenčad i za veliki novac ih prodaju imućnim parovima na usvajanje.

Manipulacije

– Zdravstveni centar u Ćupriji je manipulisao nama, a živjela sam toliko godina u zabludi i prolazila kroz pakao – kaže Zorica. – Moja je sreća što imam sina i ćerku, pa lakše mogu da živim i nadam da ću pronaći svog anđela.

Nepravda

U slučaju “Zorica Jovanović protiv Srbije” Evropski sud za ljudska prava je ustanovio da, iako je procedura u bolnicima prilikom smrti novorođenčeta poboljšana, ništa nije urađeno da se ispravi nepravda roditeljima iz prošlosti.

Izvor: Večernje novosti